Baraná in Rusland, Novosibirsk, dag 3

by stevenkamperman on 23/10/2011

’s Ochtends aan het ontbijt herken ik trombonist Steve Turre aan zijn opmerkelijke sik. Hij zal hier morgen, op de laatste dag van het Sib Jazz Festival, spelen met een lokale ritmesectie, waarvan de Siberische drummer hier nu met de bekende Amerikaan aan het ontbijt zit.

 

Dat zal die jonge vent weten ook, want hij krijgt omstandig drumles. Turre tikt dwars door de muziek in het restaurant allerlei ritmes, ‘You know, Buddy Rich and Max Roach and all those cats did this, you know. It’s a thing you’ve got to master, man. Practice with me’ En gedwee tikt de jongen mee. De pikorde, hij zal nooit verdwijnen, zo blijkt maar weer.

 

 

We doen weinig overdag. Er zijn weinig toeristische verleidingen, en iedereen loopt qua tijd- en jetlagbeleving een beetje door elkaar. Om 15.30 worden we met een busje naar de Philharmonie gebracht, een prachtige zaal met een geweldige akoestiek. Terwijl P-P hard werkt om samen met de geluidscrew de installatie werkend te krijgen, is de rest van de band in een tamelijk jolige stemming, een beetje dollend met de organisatie. Zo slecht als het geluid in Agademgodorok was, zo goed is het hier. De akoestiek is prachtig, zonder te veel galm, en tijdens de soundcheck zit de band al lekker te spelen. We lopen door de aanvangsproblemen met de installatie wat uit, maar niemand van de organsiatie die daarover zeurt. Iedereen is heel blij aan het worden.

‘Blij’, dat is ook wel de enige karakterisering die op dixieland van toepassing is. Vandaag speelt de lokale Novosibirkse dixielandband als eerste, wederom met gast Antty Sarpila. Ze klinken nu 200% beter, en doen het heel goed. Ik sta tijdens et concert achter de coulissen met Natasja een nepcharleston te dansen, en zij leert mij hoe het echt moet. Ik moet er even aan wennen, dixieland op een goed jazzfestival, maar ik ben het helemaal eens met de programmeur: ‘We want to offer it all’. Waarom dan geen dixieland?

Maar het voelt natuurlijk toch raar om daarna het podium op te gaan. Wat verwacht het publiek? Zijn we niet te moeilijk na zo’n hapklaar voorgerecht? Maar alles valt op zijn plek. Heel soms, heel soms, heb je zo’n optreden waarbij alles goed is… en dit is er zo een! Een perfecte akoestiek, een uitverkochte zaal van 1100 man, een super gemotiveerde stemming bij ons, grote openheid bij het publiek, een geweldige organisatie, opperste concentratie. De zaal is uitgelaten, en ik nodig zelfs Natasja uit om samen met mij op het podium te dansen tijdens de afsluiter. Een jaar of tien geleden zou ik er mijn neus voor opgehaald hebben, maar tegenwoordig voel ik dat dit aspect net zo belangrijk is. Theater en feest hoort er ook bij!

Anastasia leidt me na afloop aan de hand naar de hal waar CD’s worden verkocht, waar ik eindeloos handtekeningen zet op CD’s, toegangskaartjes, programmablaadjes en ondefinieerbare vodjes. En waar ook een heleboel Russische schoonheden samen op de foto willen. Meinrad vertelde al een keer over zijn ‘Mick Jagger’moment na afloop van een concert in Petersburg, ik begin het nu te begrijpen. Wat een hartelijk en gepassioneerd volk is het toch, die Russen, onwerkelijk.

Na afloop van ons concert luister ik nog naar een heerlijk optreden van Dee Dee Bridgewater met een lokale bigband. Wat is die vrouw goed, en fijn! Ze is grappig, zingt gevoelig en rauw, swingt als een tierelier, vertelt een verhaal. Nadat we haar achteraf overladen met deze complimenten, zegt ze dat ze zelf eigenlijk vaak veel meer van instrumentalisten houdt, en zangeressen snel saai vindt. Na wat ik gehoord heb, kan ik het me goed voorstellen. Meinrad maakt vanuit het diepst van zijn hart een prachtig compliment: “You make me really believe in jazz again”. Daar is ze even stil van. Wat een juweel, zonder enig spoor van arrogantie, prachtig.

Vroeg naar bed voor onze vlucht om 05.00 uur

NOT!

Dee Dee Birdgewater in actie

De Novosibirskse bigband

 

 

 

Previous post:

Next post: