Concertgebouw SJU Jazzpodium

by stevenkamperman on 26/06/2011

We speelden met Baraná Trio in het Concertgebouw in Amsterdam. Het was een uitvoering samen met drie workshoppers waar we afgelopen twee weken workshops aan hebben gegeven, leerlingen van de Arabische muziekschool Argan. (Opmerkelijk: de eerste workshop zat ik – Nederlander –  in mijn eentje Turkse muziek te doceren aan Marokkanen…!)

 

Superleuke en muzikale jongens trouwens: Abdel, Mohammed en Dwight. Het zijn geen notenschriftlezers, en dus volledig afhankelijk van hun oren. Dat is goed, want als je gedwongen wordt te luisteren, luister je ook beter. Ze speelden goed: muzikaal, met gevoel. Dwight bleek pas anderhalf jaar viool te spelen, ongelooflijk wat er uit zijn viool kwam!

 

Het was een open dag van het Concertgebouw, met zo veel acts en zo veel publiek, dat we bij aankomst niet naar binnen mochten. Ben ik de enige die dat raar vindt? Na enig aandringen slaagde onze coordinatrice er toch in ons naar binnen te loodsen. Binnen was het inderdaad bommetjevol, en er begon meteen een dame van stand te klagen dat we haar doorgang blokkerden met onze instrumenten. Ik moest meteen denken aan de briljante luisterCD voor mijn kinderen, Fred en de gouden Harp, waarin een zeer geaffecteerde dame klaagt over de duizenden muizen die ze ontdekt heeft in het Concertgebouw (het waren er tweeJ).

Scherp contrast met een ander podium dat momenteel vecht voor zijn bestaan. Het SJU-Jazzpodium blijkt het slachtoffer te zijn van een coup, door een onervaren bestuur en hoogstwaarschijnlijk druk van buiten. Toegegeven, de SJU blijkt de afgelopen jaren een aanzienlijke schuldenlast te hebben opgebouwd door een slechte zakelijk leider. Maar in plaats van dat effectief bij te sturen, heeft het bestuur in het geheim georganiseerd dat het programmeringsgeld naar de akoestisch volstrekt ongeschikte Leeuwenberchkerk gaat (= Vredenburg), iedereen wordt ontslagen, en dat het podium en alle andere activiteiten met onmiddellijke ingang worden gestaakt. (Alleen de slechte zakelijk leider heeft opmerkelijk genoeg meteen een nieuwe baan bij Vredenburg!).

Actie comité U jazz 2011 doet wat het kan. Mocht u dit podium, waar Baraná daadwerkelijk geboren is, en zonder welke het niet had kunnen bestaan, een warm hart toedragen, word dan Facebooklid van belangengroep ‘U Jazz 2011’ !!!!! En teken de petitie!

 

Tot slot kwam er in het (onbedreigde) Concertgebouw nog een man op me af, die vroeg of ik basklarinet speelde (nee, altklarinet). Hij had namelijk nog Eric Dolphy zien spelen in het Concertgebouw, met de Boy Edgar Big Band, net voor zijn dood in 1964. Hij was vervolgens groot Dolphy fan geworden. Dolphyfans zie je sowieso niet vaak, maar eentje die de man nog had gezien… leuke verbinding met de historie!

 

 

Previous post:

Next post: