Ghetto (Istanbul), Tropentheater (Amsterdam)

by stevenkamperman on 18/03/2011

 

 

We geven een schoolconcert in het Tropentheater Amsterdam, om daarna direct door te vliegen naar Istanbul. Gelukkig blijken de klassen een kwartier eerder te kunnen komen, zodat we iets meer tijd hebben voor de aansluiting…

Wat een heerlijke school trouwens, dat Jordan College uit Zeist. Iedereen zit aandachtig te luisteren, en er worden hele goede vragen gesteld, steevast met de inleiding “sorry, het is waarschijnlijk een hele domme vraag, maar…” Ook de leiding is heel actief met vragen stellen, waardoor er echt een uitwisseling ontstaat. Ik moet Behsat zelfs een keer afremmen als hij een bevlogen verhaal over de verschillende soorten baglama’s in de Turkse landen uit de doeken gaat doen. Dit nadat een leerling heeft gevraagd hoe dat nou precies zit met die snaren… Het komt helemaal goed met de jeugd in het land, ik zeg het bij deze.

We verlaten het Tropentheater met een taxi, en worden gespot door de klassen die buiten staan te wachten na afloop. Zij spelen het spel meteen mee, en zwaaien ons als sterren uit… Uitkijken dat we er niet in gaat geloven 🙂

De aansluiting met onze vlucht is uiteindelijk prima, en alles gaat voorspoedig tot aan Istanbul. Daar maakt Behsat weer even kennis met hoe het kan gaan in Turkije: zojuist heeft een geldautomaat het bankpasje van P-P (onze geluidstechnicus) ingeslikt, omdat die van een andere bank is, maar na wel eerst geld te hebben geleverd… Behsat spreekt met de telefonische helpdienst, en houdt een pleidooi voor algemeen aanvaarde principes van betrouwbaarheid, maar het mag niet baten, P-P is zijn pasje kwijt.

 

De volgende dag geven Behsat en ik twee televisie-interviews voor TRT kanalen. Goed bekeken kanalen, met onder andere hét cultuurprogramma. Daarbij moeten we nog best even manouvreren, want ons project gaat over ‘wijn’, en TRT staat onder steeds strengere toezicht van de islamitische partij van Erdogan. We vertellen over Hayyám, zijn levensvreugde en zijn ondogmatische houding, en dat we die in onze muziek tot uiting proberen te brengen met een speelse aanpak. En ‘wijn’ is natuurlijk een symbool voor levensvreugde: gelukkig mag je dat dan nog wel zeggen.

Sowieso staat Turkije onder steeds strenger toezicht: de nieuwste wet uit de koker van de islamitische regering is dat alcoholproducenten, die al geen reclame mochten maken, nu ook geen concerten meer mogen sponsoren op plekken waar publiek onder de 24 jaar kan komen. Waarmee ze een groot deel van de live concerten in Turkije hebben lamgelegd, een wereld die juist veel meer op jongeren is gericht dan in Nederland. Clubs zijn massaal opgehouden met bands booken, en hebben nu een DJ draaien. Het is een vrij verse wet, maar we hebben er ook al last van: we zouden eigenlijk ook in Ankara en Izmir spelen, maar onze Turkse booker krijgt het niet rond.

We spelen in Ghetto, een hartstikke mooie club in hartje Istanbul. Het geluid is alleen verschrikkelijk, meer gericht op DJ-acts. Het is dus hard werken. Zo’n kleine honderd man publiek, waaronder veel facebookvrienden van Behsat. Achteraf blijkt dat er twee festivals op deze avond hun slotavond hebben, dus dan is een goed gevuld Ghetto helemaal niet verkeerd, zegt onze booker. In de afterparty krijgen we nog van iemand te horen dat we een te gekke band hebben, maar dat de ‘muziek en de teksten veel te Turks zijn’. Hahaha.

 

 

 

 

 

 

Previous post:

Next post: